Κεφάλαιον γ’

μέρος α’

ἄνθρωπος.
εἷς ἄνθρωπος
πόσοι ἄνθρωποι; εἷς.

ἄνθρωποι. πόσοι ἄνθρωποι; δύο ἄνθρωποί εἰσιν.

τίνες εἰσὶν οἱ ἄνθρωποι; εἰσὶ Τροχίλος καὶ Γρηγόριος. τίς ἐστιν ὁ κῡ́ριος; ὁ Γρηγόριος κῡ́ριός ἐστιν. τίς οὖν ἐστι δοῦλος; ὁ Τροχίλος ἐστὶ δοῦλος.

ὁ μὲν Γρηγόριος κῡ́ριος, ὁ δὲ Τροχίλος δοῦλος. τίνος δοῦλός ἐστιν ὁ Τροχίλος; τοῦ Γρηγορίου δοῦλός ἐστιν ὁ Τροχίλος. καὶ τίνος κῡρίου ἐστιν ὁ δοῦλος ὁ Τροχίλος; ἔστι τοῦ Γρηγορίου ὁ δοῦλος ὁ Τροχίλος.

μέρος β’

ὁ Γρηγόριος καὶ ὁ Τροχίλος εἰσὶν ἄνθρωποι. καί εἰσιν ἄνδρες. ὁ γὰρ Γρηγόριος ἐστιν ἀνήρ, καὶ ἀνήρ ἐστιν ὁ Τροχίλος. πόσοι ἄνδρες εἰσίν; δύο ἄνδρες.

ἡ Εὐγενίᾱ ἐστὶν ἄνθρωπος, ἀλλὰ οὐκ ἔστιν ἀνήρ. ἡ γὰρ Εὐγενίᾱ γυνή ἐστιν. ἡ Εὐγενίᾱ ἐστιν μία γυνή.
τίς ἄλλη ἐστὶν γυνή; καὶ ἡ Κίλισσα γυνή ἐστιν. πόσαι γυναῖκές εἰσιν; δύο γυναῖκές εἰσιν, ἡ Εὐγενίᾱ καὶ ἡ Κίλισσα.

τίνες εἰσὶν οἱ υἱοὶ τοῦ Γρηγορίου καὶ τῆς Εὐγενίᾱς; εἰσὶν ὁ Ἀλέξιος, καὶ ὁ Δημήτριος. πόσοι υἱοί εἰσιν; δύο υἱοί εἰσιν.

πόσαι θυγατέρες εἰσὶν τοῦ Γρηγορίου καὶ τῆς Εὐγενίᾱς; δύο θυγατέρες εἰσίν. τίνες εἰσίν; εἰσὶν ἡ Εἰρήνη καὶ ἡ Σοφίᾱ.

πόσοι υἱοὶ τοῦ Τροχίλου εἰσὶν ἐν τῷ οἴκῳ; τέσσαρές εἰσιν. τίνες εἰσὶν οἱ υἱοὶ τοῦ Τροχίλου; εἰσὶ Μάρκος, Κοΐντος, Τίτος, καὶ Οὐῑ́βιος.

ἀλλὰ καὶ θυγατέρες εἰσὶν τοῦ Τροχίλου καὶ τῆς Κιλίσσης. πόσαι θυγατέρες; δύο θυγατέρες εἰσιν τῆς Κιλίσσης. τίνες εἰσὶν αἱ θυγατέρες τῆς Κιλίσσης; αἱ θυγατέρες τῆς Κιλίσσης εἰσὶν ἡ Σωφρονίᾱ καὶ ἡ Φοίβη.

πόσαι οὖν κόραι εἰσὶν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Γρηγορίου; τέσσαρες κόραι εἰσιν, αἱ μὲν δύο θυγατέρες τοῦ Γρηγορίου, αἱ δὲ δύο θυγατέρες τοῦ Τροχίλου. πόσοι οὖν παῖδές εἰσιν ἐν τῷ οἴκῳ; ἓξ παῖδές εἰσιν, οἱ μὲν δύο τῆς Εὐγενίᾱς, οἱ δὲ τέσσαρες τῆς Κιλίσσης.

τέκνον
τέκνον ἐστὶν παῖς ἢ κόρη. πόσα τέκνα ἐστὶν ἐν τῷ οἴκῳ; δέκα τέκνα ἐστίν, ἓξ παῖδες καὶ τέσσαρες κόραι.

μέρος γ’

σῦκον.
ἰδού, σῦκόν ἐστιν. τὸ σῦκον.
ποῦ ἐστιν τὸ σῦκον; τὸ σῦκόν ἐστιν ἐν τῷ οἴκῳ. τίνος ὁ οἶκος; ὁ οἶκος τοῦ Γρηγορίου. ποῦ ἐστιν ὁ οἶκος τοῦ Γρηγορίου; ὁ οἶκος τοῦ Γρηγορίου ἐστὶν ἐν τῇ Ἀντιοχείᾳ.

ἰδού, ἡ Εὐγενίᾱ!
ἡ Εὐγενίᾱ νίπτει.
τί νίπτει ἡ Εὐγενίᾱ; ἡ Εὐγενίᾱ νίπτει τὸ σῦκον.

νῦν δὲ, ἡ Εὐγενίᾱ τέμνει.
τί τέμνει ἡ Εὐγενίᾱ; τέμνει τὸ σῦκον ἡ Εὐγενίᾱ.

πρῶτον μὲν τὸ σῦκον νίπτει ἡ Εὐγενίᾱ, ἔπειτα δὲ τέμνει.

ἰδού, τράπεζα. ἡ τράπεζά ἐστιν ἐν τῷ οἴκῳ τῆς Εὐγενίᾱς. ἡ Εὐγενίᾱ νῦν τίθησιν τὸ σῦκον ἐπὶ τὴν τράπεζαν.
ποῦ τίθησιν τὸ σῦκον; ἐπὶ τὴν τράπεζαν.

μέρος δ’

ἰδού, ἡ ἄνθρωπος! τίς ἐστιν ἡ ἄνθρωπος; ἔστιν ἡ Εὐγενίᾱ; καὶ ποῦ ἐστιν ἡ Εὐγενίᾱ; ἡ Εὐγενίᾱ ἐστὶν ἐν τῷ οἴκῳ.

ἐν οὖν τῷ οἴκῳ ἡ Εὐγενίᾱ νίπτει. νίπτει σῦκον. καὶ νίπτει σῦκον. νίπτει σῦκον καὶ σῦκον. νίπτει οὖν πολλὰ σῦκα. πόσα σῦκα νίπτει ἡ Εὐγενίᾱ; πολλὰ σῦκα νίπτει ἡ Εὐγενίᾱ ἐν τῷ οἴκῳ.

ἐπεὶ νίπτει τὰ σῦκα, τέμνει τὰ σῦκα ἡ Εὐγενίᾱ. τέμνει σῦκον. καὶ τέμνει ἄλλο σῦκον. καὶ τέμνει πολλὰ σῦκα.

πρῶτον μὲν νίπτει τὰ σῦκα, ἔπειτα δὲ τέμνει τὰ σῦκα.

ἐπεὶ τέμνει τὰ σῦκα, τί ποιεῖ ἡ Εὐγενίᾱ; τίθησιν τὰ σῦκα ἐπὶ τὴν τράπεζαν. ἰδού, ἡ τράπεζα καὶ τὰ σῦκα.

ποῦ ἐστιν τὰ σῦκα; τὰ σῦκά ἐστιν ἐπὶ τῆς τραπέζης.

νῦν πολλὰ σῦκα ἐπὶ τῆς τραπέζης ἐστίν.

ἡ οὖν Εὐγενίᾱ αἴρει σῦκον.
αἴρει σῦκον ἀπὸ τῆς τραπέζης.
ἔπειτα δέ, ἐσθίει τὸ σῦκον ἡ Εὐγενίᾱ.
ἐπεὶ ἐσθίει σῦκον ἡ Εὐγενίᾱ, αἴρει ἄλλο σῦκον. καὶ ἄλλο σῦκον ἡ Εὐγενίᾱ ἐσθίει.

μέρος ε’

ἡ Εὐγενίᾱ καλεῖ.
ἡ Εὐγενίᾱ καλεῖ τὸν Ἀλέξιον, «Ἀλέξιε, ἐλθέ» ὁ οὖν Ἀλέξιος ἔρχεται. ὁ Ἀλέξιος αἴρει σῦκον, καὶ ἐσθίει αὐτό.

ἔπειτα δὲ ἡ μὲν Εὐγενίᾱ καλεῖ τὸν Δημήτριον, « Δημήτριε, ἐλθέ» ὁ δὲ Δημήτριος ἔρχεται καὶ αἴρει σῦκον καὶ ἐσθίει αὐτό.

ἔπειτα δὲ ἡ Εὐγενίᾱ καλεῖ τὴν Εἰρήνην, «Εἰρήνη, ἐλθέ» καὶ ἡ Εἰρήνη ἔρχεται, αἴρει δύο σῦκα, καὶ ἐσθίει αὐτά.

τέλος δὲ ἡ Εὐγενίᾱ τὴν Σοφίᾱν καλεῖ, «ἐλθέ, Σοφίᾱ» ἔρχεται καὶ ἡ Σοφία. οὐκ αἴρει σῦκον. οὐκ ἐσθίει σῦκον.

διὰ τί ἡ Σοφίᾱ οὐκ αἴρει οὐδὲ ἐσθίει σῦκον; διότι οὐκ ἔστιν σῦκον ἐπὶ τῆς τραπέζης.
ὁ γὰρ Ἀλέξιος, καὶ ὁ Δημήτριος, καὶ ἡ Εἰρήνη ἐσθίουσιν πάντα τὰ σῦκα. ἡ οὖν Σοφίᾱ οὐκ ἐσθίει σῦκον.

ἡ μὲν οὖν Σοφίᾱ ὑπάγει.
ἡ δὲ Εὐγενίᾱ λέγει τῇ Εἰρήνῃ, «ὕπαγε, Εἰρήνη» ἡ δὲ Εἰρήνη ὑπάγει.

μέρος ϛ’

ποῦ εἰσιν ἡ Εὐγενίᾱ, ὁ Ἀλέξιος, καὶ ὁ Δημήτριος; ἐν τῷ οἴκῳ εἰσίν.
καὶ ποῦ εἰσιν ἡ Σοφίᾱ καὶ ἡ Εἰρήνη; ἔξω τοῦ οἴκου εἰσίν.
ἡ Σοφίᾱ λέγει, «οὐκ ἔστιν σῦκον!» ἡ Εἰρήνη λέγει, «ἀλλά, ἰδού! σῦκον πάρεστιν.» καὶ ἰδού, ἡ Εἰρήνη αἴρει σῦκον.
ἡ Σοφίᾱ αἴρει τὸ σῦκον καὶ ἐσθίει αὐτό.

μέρος ζ’

ὁ μὲν Ἀλέξιος ἐσθίει ἓν σῦκον. ὁ δὲ Δημήτριος ἐσθίει ἓν σῦκον. καὶ ὁ Ἀλέξιος καὶ ὁ Δημήτριος ἐσθίουσιν δύο σῦκα. ἔπειτα δὲ, ἡ Εἰρήνη ἐσθίει ἓν σῦκον. οἱ τρεῖς παῖδες ἐσθίουσιν τρία σῦκα. ἀλλὰ καὶ ἡ Εὐγενίᾱ ἐσθίει δύο σῦκα. οἱ τέσσαρες ἄνθρωποι οὖν ἐσθίουσιν πέντε σῦκα. καὶ ἡ Σοφίᾱ ἐσθίει ἓν σῦκον! οἱ πέντε ἄνθρωποι ἓξ σῦκα ἐσθίουσιν.